Κρίσιμες οι επόμενες ώρες για τη Μέση Ανατολή: Είτε θα μπουν τα θεμέλια για μια «Μεγάλη Συμφωνία» είτε οδεύουμε σε έναν … «Μεγάλο Πόλεμο»
(upd2) Την ώρα που ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump υποστηρίζει πως είναι έτοιμος να πάρει τη μεγάλη απόφαση για το Ιράν, οι Φρουροί της Επανάστασης προειδοποιούν ότι εάν οι Αμερικανοί τους επιτεθούν και πάλι, τότε τους περιμένουν μεγάλες εκπλήξεις που θα αφήσουν άναυδο όλο τον κόσμο…
Και ανάμεσα στις εκπλήξεις που ετοιμάζουν είναι… νέα όπλα και νέοι στόχοι.
Και ενώ ο Trump έχει προγραμματίσει μια συνάντηση κορυφής με τους Άραβες ηγέτες της Μέσης Ανατολής και του Περσικού αύριο Τρίτη 22/9 χωρίς παράλληλα να έχει αποκλείσει και επαφές με τον Ιρανό πρόεδρο, Masoud Pezeshkian στο περιθώριο των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, οι αναλυτές ζυγίζουν τα σενάρια εκείνα που θέλουν είτε μια «Μεγάλη Συμφωνία» είτε έναν … «Μεγάλο Πόλεμο».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ξεχωρίζει και η ερώτηση που είναι γραμμένη σε πανό σε δρόμους της Τεχεράνης δίπλα σε εικόνες αντιαρματικών εκτοξευτών, τυφεκίων ελεύθερου σκοπευτή, όπλων εφόδου και στρατιωτικού εξοπλισμού: «Ξέρετε πώς να το χρησιμοποιείτε;»
Το μήνυμα δύσκολα παρερμηνεύεται.
Πίσω από την εικόνα των όπλων στους δρόμους υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο μήνυμα: το Ιράν θέλει να πείσει την Ουάσιγκτον ότι ο επόμενος γύρος θα είναι ακριβότερος, πιο εκτεταμένος και πολύ δυσκολότερος να ελεγχθεί.
Η Τεχεράνη κατεβάζει τον πόλεμο στους δρόμους
Στις 18 Σεπτεμβρίου η Τεχεράνη φιλοξένησε τη μεγαλύτερη κρατικά οργανωμένη επίδειξη κινητοποίησης από την έναρξη του πολέμου.
Άνδρες, γυναίκες, έφηβοι και μέλη της Basij εμφανίστηκαν στους δρόμους, αρκετοί με στρατιωτική περιβολή.
Παρουσιάστηκε πολεμικό υλικό, γυναίκες εμφανίστηκαν με όπλα, ενώ ακόμη και έφηβοι συμμετείχαν στη στρατιωτικού τύπου κινητοποίηση.
Οι ιρανικές αρχές μίλησαν για περισσότερους από 600.000 νέους εθελοντές μέσα σε μία εβδομάδα και δήλωσαν ότι επιδιώκουν να ξεπεράσουν το ένα εκατομμύριο.
Διεθνή μέσα επιβεβαίωσαν το μέγεθος της επίδειξης ισχύος, αλλά σημείωσαν επίσης ότι οι επίσημοι αριθμοί εγγραφών δεν μπορούν να επαληθευθούν ανεξάρτητα.
Αυτό όμως δεν αναιρεί το πολιτικό μήνυμα.
Το Ιράν δεν παρουσιάζει πλέον την άμυνα ως αποκλειστικό έργο των ενόπλων δυνάμεων.
Τη μετατρέπει σε υπόθεση κοινωνικής κινητοποίησης.
Το μήνυμα: «Δεν θα πολεμήσετε μόνο τον στρατό»
Η λογική πίσω από την Janfada είναι ίσως σημαντικότερη από τον πραγματικό αριθμό των εθελοντών.
Η Τεχεράνη επιχειρεί να αλλάξει τον υπολογισμό του αντιπάλου.
Σε έναν περιορισμένο πόλεμο, ο σχεδιασμός μπορεί να βασιστεί στην καταστροφή πυραυλικών εγκαταστάσεων, διοικητικών κέντρων, αεράμυνας και στρατιωτικών υποδομών.
Σε μια χώρα όμως που προβάλλει την εικόνα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ενταγμένων σε βοηθητικές δομές ασφαλείας, επικοινωνίας, διάσωσης και στρατιωτικής υποστήριξης, το πρόβλημα γίνεται διαφορετικό.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των διοργανωτών, μόλις το 26% των εγγεγραμμένων επέλεξε αμιγώς στρατιωτικές ή υπηρεσίες ασφαλείας.
Οι υπόλοιποι κατευθύνονται σε τομείς όπως η διάσωση, οι κοινωνικές υπηρεσίες, τα μέσα ενημέρωσης και η οικονομική υποστήριξη.
Αυτό παραπέμπει λιγότερο σε έναν συμβατικό εφεδρικό στρατό και περισσότερο σε προσπάθεια δημιουργίας μηχανισμού εθνικής ανθεκτικότητας.
Η προειδοποίηση πριν από το επόμενο χτύπημα
Η κινητοποίηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή συμπίπτει με νέα περίοδο εξαιρετικά υψηλής έντασης.
Το Ιράν έχει δηλώσει ότι διαθέτει πληροφορίες για ενδεχόμενη νέα αμερικανική επίθεση και οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν προειδοποιήσει για σοβαρή απάντηση εάν υπάρξει νέα κλιμάκωση.
Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, συνεχίζει να ασκεί στρατιωτική και οικονομική πίεση.
Η Τεχεράν θέλει ο αντίπαλος να πιστεύει πως προετοιμάζεται ακριβώς για μια μεγάλη επίθεση.
Και στην αποτροπή, η αντίληψη του αντιπάλου είναι από μόνη της όπλο.
Το πραγματικό ιρανικό όπλο λέγεται Hormuz
Το ισχυρότερο χαρτί του Ιράν δεν βρίσκεται όμως στους δρόμους της Τεχεράνης.
Βρίσκεται στη θάλασσα.
Τα Στενά του Hormuz έχουν μετατραπεί από γεωγραφικό δεδομένο σε κεντρικό μέτωπο του πολέμου.
Οι αριθμοί είναι εντυπωσιακοί: σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το Reuters στις 21 Σεπτεμβρίου, μόλις 17 εμπορικά πλοία βασικών εμπορευμάτων πέρασαν από το στενό μέσα στο Σαββατοκύριακο, έναντι 37 μία εβδομάδα νωρίτερα και περίπου 125 ημερησίως πριν από τον πόλεμο.
Αυτό είναι ίσως το πιο απτό μέτρο της ισχύος που απέκτησε η γεωγραφία στον συγκεκριμένο πόλεμο.
Το Ιράν δεν χρειάζεται να καταλάβει μια ξένη πρωτεύουσα για να δημιουργήσει παγκόσμιο κόστος.
Αρκεί η αβεβαιότητα στο Hormuz.
Η γεωγραφία έγινε στρατηγικό όπλο
H Τεχεράνη έχει κατορθώσει να περάσει από τη θέση του «στόχου» στη θέση του συνομιλητή που επηρεάζει τους όρους της επόμενης ημέρας — από τις θαλάσσιες διαδρομές έως την επαναλειτουργία των στενών.
Η διατύπωση αυτή στηρίζεται σε ένα πραγματικό δεδομένο: το Hormuz έχει καταστεί τόσο κρίσιμο ώστε ακόμη και εναλλακτικές μέθοδοι εξαγωγής πετρελαίου, όπως οι μεταφορές φορτίων από πλοίο σε πλοίο, χρησιμοποιούνται πλέον για να παρακαμφθεί μέρος του κινδύνου.
Το κόστος αυτών των λύσεων είναι τεράστιο.
Οι ναύλοι έχουν εκτιναχθεί και η ενεργειακή εφοδιαστική αλυσίδα έχει γίνει πολύ ακριβότερη και πιο εύθραυστη.
Ο πόλεμος μεταφέρεται στο αμερικανικό ταμείο
Υπάρχει και ένα δεύτερο πεδίο στο οποίο η Τεχεράνη μπορεί να δείχνει προς μετρήσιμα αποτελέσματα: το κόστος για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις 15 Σεπτεμβρίου, το ανεξάρτητο Congressional Budget Office υπολόγισε ότι οι αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν είχαν κοστίσει περίπου 38 δισ. δολάρια μέχρι την 1η Αυγούστου.
Το ποσό περιλαμβάνει πυρομαχικά, απώλειες υλικού, επιχειρησιακές δαπάνες, καύσιμα και πρόσθετες πτήσεις.
Ακόμη σημαντικότερη είναι η προειδοποίηση για τα αποθέματα των όπλων, τα οποία μειώνονται επικίνδυνα.
Το CBO σημειώνει ότι η μεγάλη κατανάλωση αναχαιτιστικών πυραύλων αεράμυνας αφήνει τις ΗΠΑ με μειωμένες ποσότητες για αρκετά χρόνια και ότι ένα τέτοιο έλλειμμα θα γινόταν ιδιαίτερα σοβαρό σε ενδεχόμενη σύγκρουση με αντίπαλο που διαθέτει μεγάλο αριθμό βαλλιστικών και πυραύλων cruise.
Αυτό ακριβώς είναι το είδος πολέμου φθοράς που επιδιώκει να αναδείξει η Τεχεράνη.
Όχι απαραίτητα να καταστρέψει τον αντίπαλο.
Να κάνει κάθε επόμενο βήμα του ακριβότερο.
Το Ιράν δεν χρειάζεται να «νικήσει» με τον κλασικό τρόπο
Εδώ βρίσκεται και η ουσία της ιρανικής στρατηγικής αφήγησης.
Η στρατιωτική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών σε αεροπορική ισχύ, τεχνολογία και συνολικούς πόρους δεν εξαφανίστηκε.
Το Ιράν όμως επιχειρεί να μεταφέρει τον πόλεμο σε πεδία όπου η διαφορά αυτή έχει μικρότερη σημασία: στα στρατηγικά περάσματα, στα πυραυλικά αποθέματα, στο κόστος ενέργειας, στις ασφαλίσεις, στις θαλάσσιες μεταφορές και στη διάρκεια της σύγκρουσης.
Κάθε μήνας που περνά χωρίς στρατηγική κατάρρευση της Τεχεράνης ενισχύει το βασικό επιχείρημά της: ότι η αμερικανική ισχύς μπορεί να πλήξει, αλλά δεν μπορεί εύκολα να επιβάλει την τελική πολιτική διευθέτηση.
Αυτό δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με «απόλυτη κυριαρχία» του Ιράν.
Σημαίνει όμως ότι η Τεχεράνη έχει κατορθώσει να δημιουργήσει ένα πεδίο στο οποίο ακόμη και η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου πληρώνει βαρύ τίμημα για να συνεχίσει.
Η παγίδα των δύο στενών
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σύνθετη στην άλλη πλευρά της Αραβικής Χερσονήσου.
Το Bab el-Mandeb έχει επίσης μετατραπεί σε εστία αστάθειας.
Οι Houthis έχουν εντείνει τις επιθέσεις και οι εξελίξεις στην Υεμένη ασκούν πρόσθετη πίεση στις θαλάσσιες μεταφορές και στις χώρες του Κόλπου.
Για το Ιράν, αυτή η γεωγραφική σύμπτωση είναι στρατηγικά πολύτιμη.
Όταν πιέζεται το Hormuz, οι εναλλακτικές διαδρομές αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.
Όταν πιέζεται ταυτόχρονα και η Ερυθρά Θάλασσα, η εξίσωση γίνεται πολύ δυσκολότερη.
Η Τεχεράνη δεν ελέγχει όλες αυτές τις μεταβλητές.
Ωστόσο, βρίσκεται στο κέντρο ενός περιφερειακού πλέγματος στο οποίο κάθε νέα κλιμάκωση μπορεί να μεταφερθεί ταχύτατα από το στρατιωτικό πεδίο στην ενέργεια, τη ναυσιπλοΐα και την παγκόσμια οικονομία.
Και τώρα η Τεχεράνη δείχνει προς το εσωτερικό
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση της μαζικής κινητοποίησης.
Η Basij δεν είναι απλώς αμυντικός μηχανισμός.
Έχει ιστορικά χρησιμοποιηθεί και για την εσωτερική ασφάλεια και την καταστολή αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων.
Γι' αυτό και η δημιουργία εκατοντάδων ή χιλιάδων νέων οργανωμένων μονάδων μπορεί να εξυπηρετεί ταυτόχρονα δύο ανάγκες: άμυνα απέναντι σε εξωτερική επίθεση και έλεγχο του εσωτερικού σε μια περίοδο οικονομικής πίεσης και κοινωνικής αναταραχής.
Το ίδιο το υλικό της Janfada συνδέει τη στρατιωτική κινητοποίηση με την κοινωνική αντοχή, την εξοικονόμηση ενέργειας και την υποστήριξη του κράτους.
Με άλλα λόγια, η Τεχεράνη προετοιμάζεται όχι μόνο για τον πύραυλο που μπορεί να έρθει απ' έξω, αλλά και για τους κραδασμούς που θα προκαλέσει στο εσωτερικό.
Το πιο ανησυχητικό μήνυμα είναι αυτό που δεν έχει ακόμη ειπωθεί
Τα πανό στους δρόμους, τα όπλα, οι εθελοντές, η Basij, η πίεση στο Hormuz και οι προειδοποιήσεις των Φρουρών της Επανάστασης δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει ήδη ένα συγκεκριμένο, μυστικό σχέδιο μεγάλης επίθεσης.
Δείχνουν όμως οργανωμένη προσπάθεια να δημιουργηθεί ακριβώς αυτή η αβεβαιότητα.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο στοιχείο της σημερινής ιρανικής στρατηγικής.
Η Τεχεράνη θέλει κάθε στρατιωτικό επιτελείο που εξετάζει ένα νέο πλήγμα να αναγκάζεται να υπολογίσει όχι μόνο πόσους στόχους μπορεί να καταστρέψει την πρώτη νύχτα, αλλά τι θα συμβεί τη δεύτερη εβδομάδα, τον δεύτερο μήνα και τον έβδομο μήνα.
Πόσα αναχαιτιστικά θα χρειαστούν.
Τι θα γίνει στο Hormuz.
Τι θα γίνει στο Bab el-Mandab.
Πόσο θα κοστίσει το πετρέλαιο.
Πόσα αμερικανικά δισεκατομμύρια θα απαιτηθούν ακόμη.
Και πόσοι Ιρανοί θα είναι έτοιμοι να μπουν σε έναν μηχανισμό άμυνας που δεν περιορίζεται πλέον στις ένοπλες δυνάμεις.
Η μάχη για την «κυριαρχία»
Η Τεχεράνη παρουσιάζει αυτή την πραγματικότητα ως απόδειξη ότι έχει αντιστρέψει τους όρους του πολέμου και ότι πλέον εκείνη υπαγορεύει μέρος της περιφερειακής εξίσωσης.
Αυτό παραμένει πολιτική και στρατηγική ερμηνεία, όχι τετελεσμένο αποτέλεσμα.
Το αδιαμφισβήτητο όμως είναι διαφορετικό: έπειτα από μήνες σύγκρουσης, το Ιράν παραμένει ικανό να επηρεάζει κρίσιμες θαλάσσιες οδούς, να επιβάλλει υψηλό κόστος στην αμερικανική πολεμική μηχανή και ταυτόχρονα να οργανώνει μια νέα, μαζική δομή κινητοποίησης στο εσωτερικό του.
Και γι' αυτό η εικόνα των πανό στην Τεχεράνη έχει μεγαλύτερη σημασία από μια απλή επικοινωνιακή εκστρατεία.
«Ξέρετε πώς να το χρησιμοποιείτε;»
Η ερώτηση απευθύνεται στους Ιρανούς.
Το μήνυμα όμως προορίζεται κυρίως για την Ουάσιγκτον.
Αν υπάρξει επόμενη επίθεση, η Τεχεράνη θέλει να έχει ήδη εμφυτεύσει μία σκέψη στο μυαλό του αντιπάλου της: ότι αυτή τη φορά η απάντηση μπορεί να μην περιοριστεί ούτε σε ένα μέτωπο ούτε σε μία νύχτα.
H προειδοποίηση των Φρουρών της Επανάστασης
Αυτή άλλωστε ήταν και η τελευταία προειδοποίηση των Φρουρών της Επανάστασης προς τις ΗΠΑ.
Συγκεκριμένα, διεμήνυσαν ότι σε περίπτωση που επιτεθούν ξανά στο Ιράν, τότε τους περιμένει μια μεγάλη έκπληξη καθώς είναι έτοιμα νέα όπλα αλλά και νέοι στόχοι…
Ο Hossein Mohebi, εκπρόσωπος των Φρουρών, αφού υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ έχουν εξευτελιστεί, τόνισε ότι αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ, παρά το ότι διαθέτουν τη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη στον κόσμο και έχουν παρουσιάσει την προστασία της ενεργειακής ροής και της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας ως βασικό λόγο της παρουσίας τους στην περιοχή, δεν κατάφεραν να ανοίξουν εκ νέου τα Στενά.
«Η Αμερική δεν μπόρεσε να ανοίξει τα Στενά του Hormuz.
Έφερε στην περιοχή όλα τα διαθέσιμα μέσα της και δεν τα κατάφερε.
Αυτό αποτελεί ήττα», ανέφερε.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον απέτυχε και στον στόχο που η ίδια είχε θέσει για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.
«Η χώρα που υποτίθεται ότι ερχόταν να εξασφαλίσει την ασφάλεια, τελικά έγινε παράγοντας ανασφάλειας», δήλωσε.
Σύμφωνα με τον ίδιο, πριν από την έναρξη των αμερικανικών επιθέσεων τα Στενά ήταν ανοικτά, ενώ η διακοπή της ναυσιπλοΐας επήλθε μετά την επίθεση των ΗΠΑ.
Έτοιμοι για πόλεμο
Στο σημερινό φύλλο της ιρανικής εφημερίδας Etemad, ο Mehdi Beakogli γράφει για την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών.
Όπως αναφέρει, οι αμερικανικές πρεσβείες στο Abu Dhabi, το Κατάρ, την Ιορδανία, τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ κ.ά., με έκτακτη προειδοποίηση ασφαλείας, κάλεσαν επισήμως όλους τους Αμερικανούς πολίτες όχι μόνο να επανεξετάσουν και να αποφεύγουν τα ταξίδια τους σε ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Δυτικής Ασίας, αλλά και να βρίσκονται σε επιφυλακή για τις άμεσες συνέπειες πιθανών ακυρώσεων πτήσεων, κλεισίματος του εναέριου χώρου και αιφνιδιαστικών επιθέσεων σε εγκαταστάσεις υποδομών, συμπεριλαμβανομένων αεροδρομίων στη Σαουδική Αραβία και σε άλλες χώρες.
Η προειδοποίηση υπερβαίνει τα συνηθισμένα μέτρα, καθώς η Ουάσινγκτον υποστηρίζει ότι συμφέροντα, εταιρείες και διπλωματικές αποστολές που συνδέονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να αποτελέσουν στόχο αντιποίνων από φιλοϊρανικές δυνάμεις, ακόμη και εκτός της γεωγραφικής περιοχής της Μέσης Ανατολής.
Η αξιολόγηση της κατάστασης ασφαλείας επιβεβαιώνει ότι οι εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών για την αστάθεια της περιοχής έχουν επιδεινωθεί σημαντικά και ότι αντιμετωπίζουν πλέον ως σοβαρό τον κίνδυνο ασύμμετρης σύγκρουσης που θα μπορούσε να επηρεάσει στρατηγικά σημεία.
Tα 2 σενάρια
Η τρέχουσα κρίση στη Δυτική Ασία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συγκεκριμένα σενάρια: είτε η Ουάσινγκτον, υπό την αυξανόμενη πίεση που σχετίζεται με τα δεξαμενόπλοια καυσίμων, τις εντεινόμενες προειδοποιήσεις ασφαλείας και τον κίνδυνο αποτυχίας στις εκλογές του Νοεμβρίου, θα αποδεχθεί τις νέες περιφερειακές συνθήκες και, ικανοποιώντας τους επτά όρους του Ιράν, θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την αποκατάσταση της συνεννόησης του Ισλαμαμπάντ και το άνοιγμα των θαλάσσιων οδών διέλευσης, είτε, επιμένοντας σε μονομερείς πολιτικές, θα οδηγήσει το σημερινό αδιέξοδο σε ένα ανεξέλεγκτο επίπεδο έντασης, ενεργοποιώντας την επιλογή αποχώρησης του Ιράν από τη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων (NPT) και μιας άμεσης αντιπαράθεσης με τους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η επίσκεψη του Pezeshkian στα Ηνωμένα Έθνη και οι διπλωματικές κινήσεις των μεσολαβητών τις επόμενες ημέρες θα καθορίσουν εάν η φωνή της διπλωματικής λογικής θα υπερισχύσει των τυμπάνων του πολέμου ή εάν ο κόσμος θα πρέπει να προετοιμαστεί για μια πιο δαπανηρή και ασταθή τάξη πραγμάτων.
Η πρόβλεψη για αμερικανική επίθεση στο Ιράν
Ο Mohsen Rezaei, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, δήλωσε σε συνέντευξή του στο Al Jazeera ότι η Τεχεράνη βρίσκεται σε κατάσταση σοβαρής αμυντικής ετοιμότητας και ότι, εάν δεχθεί επίθεση, θα πλήξει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση αμερικανικές βάσεις και συμφέροντα στην περιοχή.
Το Ιράν είναι έτοιμο για έναν «καθοριστικό πόλεμο» και οι απειλές του Donald Trump, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν θα έχουν αποτέλεσμα.
Όπως ανέφερε, η Τεχεράνη γνωρίζει τις αδυναμίες του αμερικανικού στρατού και είναι πλέον περισσότερο προετοιμασμένη από ό,τι στο παρελθόν να αντιμετωπίσει αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές.
Πρόσθεσε επίσης ότι η αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το Μνημόνιο Κατανόησης άλλαξε τους υπολογισμούς της Τεχεράνης και ότι το Ιράν αποφάσισε να αλλάξει τη στρατηγική του απέναντι στην Ουάσινγκτον.
Θα έρθει Κόλαση
Ένα από τα σημαντικότερα σημεία των δηλώσεων του Rezaei αφορούσε τις εξελίξεις στη θάλασσα.
Όπως είπε, το Ιράν δοκίμασε πρόσφατα έναν πύραυλο κατά πλοίων κοντά σε αμερικανικό αεροπλανοφόρο, μια κίνηση που, εφόσον επιβεβαιωθεί, καταδεικνύει την αυξανόμενη σημασία του θαλάσσιου μετώπου στην αντιπαράθεση μεταξύ των δύο χωρών.
Παράλληλα με τις δηλώσεις του Rezaei, το κεντρικό αρχηγείο Khatam al-Anbia εξέδωσε επίσης αυστηρή προειδοποίηση.
Αναφερόμενο σε αυτό που χαρακτήρισε ως «πράσινο φως ορισμένων χωρών της περιοχής» προς Αμερικανούς αξιωματούχους για την επανάληψη ενεργειών κατά του Ιράν, το αρχηγείο δήλωσε ότι, σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης, οι βάσεις ανάπτυξης και τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή θα αποτελέσουν στόχο χωρίς περιορισμούς.
Η προειδοποίηση αυτή δεν αφορούσε μόνο την Ουάσινγκτον αλλά και τις χώρες που συνεχίζουν να ακολουθούν διπλή πολιτική όσον αφορά τις αμερικανικές ενέργειες κατά του Ιράν.
Όπως είπε, αυτές θα θεωρηθούν συνένοχες και δεν θα πρέπει να αναμένουν αυτοσυγκράτηση από τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις.
Η Μέση Ανατολή στο χείλος της αβύσσου
Στην Iranian Development, ο Tahmours Gilani έγραψε:
Αυτό που προκύπτει από τα δημοσιεύματα των διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων είναι ότι η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε μία από τις πιο κρίσιμες καμπές της ιστορίας της.
Η πρόωρη επιστροφή του Donald Trump από το Camp David στον Λευκό Οίκο μετά τις πυραυλικές επιθέσεις στο Ριάντ δείχνει ότι η Ουάσινγκτον αξιολογεί την κατάσταση ως «κρίση».
Ο Trump βρίσκεται, από τη μία πλευρά, αντιμέτωπος με πιέσεις από τους Άραβες συμμάχους του - τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ - οι οποίοι ανησυχούν για το ενδεχόμενο να στοχοποιηθούν οι πετρελαϊκές και οι εγκαταστάσεις φυσικού αερίου τους, και, από την άλλη πλευρά, με πιέσεις από Ισραηλινούς σκληροπυρηνικούς που επιθυμούν να ολοκληρωθούν οι επιχειρήσεις στα βόρεια και κεντρικά μέτωπα.
Το γεγονός είναι ότι η απειλή ενός «μεγάλου γεγονότος» θα μπορούσε να αποτελεί την τελευταία κίνηση του Trump στο πλαίσιο της διπλωματίας του εξαναγκασμού.
Όπως έχουν προειδοποιήσει αναλυτές του Foreign Policy, η έναρξη ενός πολέμου μπορεί να βρίσκεται στα χέρια των Ηνωμένων Πολιτειών, όμως ο τερματισμός του δεν θα βρίσκεται κατ’ ανάγκη υπό τον έλεγχο της Ουάσινγκτον.
Βασιζόμενο στο «τέλος της αυτοσυγκράτησης» και ενεργοποιώντας τη διπλωματία στο πεδίο, το Ιράν έχει καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια θα μπορούσε να μετατραπεί σε παρατεταμένη σύγκρουση, με απρόβλεπτο κόστος για την παγκόσμια οικονομία.
Τις επόμενες ημέρες, η συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και οι συναντήσεις του Trump με τους ηγέτες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου θα καθορίσουν εάν ο κόσμος θα γίνει μάρτυρας μιας «μεγάλης συμφωνίας» ή εάν η Μέση Ανατολή θα βυθιστεί στις φλόγες ενός «μεγάλης κλίμακας στρατιωτικού γεγονότος».
www.bankingnews.gr
Και ανάμεσα στις εκπλήξεις που ετοιμάζουν είναι… νέα όπλα και νέοι στόχοι.
Και ενώ ο Trump έχει προγραμματίσει μια συνάντηση κορυφής με τους Άραβες ηγέτες της Μέσης Ανατολής και του Περσικού αύριο Τρίτη 22/9 χωρίς παράλληλα να έχει αποκλείσει και επαφές με τον Ιρανό πρόεδρο, Masoud Pezeshkian στο περιθώριο των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, οι αναλυτές ζυγίζουν τα σενάρια εκείνα που θέλουν είτε μια «Μεγάλη Συμφωνία» είτε έναν … «Μεγάλο Πόλεμο».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ξεχωρίζει και η ερώτηση που είναι γραμμένη σε πανό σε δρόμους της Τεχεράνης δίπλα σε εικόνες αντιαρματικών εκτοξευτών, τυφεκίων ελεύθερου σκοπευτή, όπλων εφόδου και στρατιωτικού εξοπλισμού: «Ξέρετε πώς να το χρησιμοποιείτε;»
Το μήνυμα δύσκολα παρερμηνεύεται.
Πίσω από την εικόνα των όπλων στους δρόμους υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο μήνυμα: το Ιράν θέλει να πείσει την Ουάσιγκτον ότι ο επόμενος γύρος θα είναι ακριβότερος, πιο εκτεταμένος και πολύ δυσκολότερος να ελεγχθεί.
Η Τεχεράνη κατεβάζει τον πόλεμο στους δρόμους
Στις 18 Σεπτεμβρίου η Τεχεράνη φιλοξένησε τη μεγαλύτερη κρατικά οργανωμένη επίδειξη κινητοποίησης από την έναρξη του πολέμου.
Άνδρες, γυναίκες, έφηβοι και μέλη της Basij εμφανίστηκαν στους δρόμους, αρκετοί με στρατιωτική περιβολή.
Παρουσιάστηκε πολεμικό υλικό, γυναίκες εμφανίστηκαν με όπλα, ενώ ακόμη και έφηβοι συμμετείχαν στη στρατιωτικού τύπου κινητοποίηση.
Οι ιρανικές αρχές μίλησαν για περισσότερους από 600.000 νέους εθελοντές μέσα σε μία εβδομάδα και δήλωσαν ότι επιδιώκουν να ξεπεράσουν το ένα εκατομμύριο.
Διεθνή μέσα επιβεβαίωσαν το μέγεθος της επίδειξης ισχύος, αλλά σημείωσαν επίσης ότι οι επίσημοι αριθμοί εγγραφών δεν μπορούν να επαληθευθούν ανεξάρτητα.
Αυτό όμως δεν αναιρεί το πολιτικό μήνυμα.
Το Ιράν δεν παρουσιάζει πλέον την άμυνα ως αποκλειστικό έργο των ενόπλων δυνάμεων.
Τη μετατρέπει σε υπόθεση κοινωνικής κινητοποίησης.
Το μήνυμα: «Δεν θα πολεμήσετε μόνο τον στρατό»
Η λογική πίσω από την Janfada είναι ίσως σημαντικότερη από τον πραγματικό αριθμό των εθελοντών.
Η Τεχεράνη επιχειρεί να αλλάξει τον υπολογισμό του αντιπάλου.
Σε έναν περιορισμένο πόλεμο, ο σχεδιασμός μπορεί να βασιστεί στην καταστροφή πυραυλικών εγκαταστάσεων, διοικητικών κέντρων, αεράμυνας και στρατιωτικών υποδομών.
Σε μια χώρα όμως που προβάλλει την εικόνα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ενταγμένων σε βοηθητικές δομές ασφαλείας, επικοινωνίας, διάσωσης και στρατιωτικής υποστήριξης, το πρόβλημα γίνεται διαφορετικό.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των διοργανωτών, μόλις το 26% των εγγεγραμμένων επέλεξε αμιγώς στρατιωτικές ή υπηρεσίες ασφαλείας.
Οι υπόλοιποι κατευθύνονται σε τομείς όπως η διάσωση, οι κοινωνικές υπηρεσίες, τα μέσα ενημέρωσης και η οικονομική υποστήριξη.
Αυτό παραπέμπει λιγότερο σε έναν συμβατικό εφεδρικό στρατό και περισσότερο σε προσπάθεια δημιουργίας μηχανισμού εθνικής ανθεκτικότητας.
Η προειδοποίηση πριν από το επόμενο χτύπημα
Η κινητοποίηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή συμπίπτει με νέα περίοδο εξαιρετικά υψηλής έντασης.
Το Ιράν έχει δηλώσει ότι διαθέτει πληροφορίες για ενδεχόμενη νέα αμερικανική επίθεση και οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν προειδοποιήσει για σοβαρή απάντηση εάν υπάρξει νέα κλιμάκωση.
Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, συνεχίζει να ασκεί στρατιωτική και οικονομική πίεση.
Η Τεχεράν θέλει ο αντίπαλος να πιστεύει πως προετοιμάζεται ακριβώς για μια μεγάλη επίθεση.
Και στην αποτροπή, η αντίληψη του αντιπάλου είναι από μόνη της όπλο.
Το πραγματικό ιρανικό όπλο λέγεται Hormuz
Το ισχυρότερο χαρτί του Ιράν δεν βρίσκεται όμως στους δρόμους της Τεχεράνης.
Βρίσκεται στη θάλασσα.
Τα Στενά του Hormuz έχουν μετατραπεί από γεωγραφικό δεδομένο σε κεντρικό μέτωπο του πολέμου.
Οι αριθμοί είναι εντυπωσιακοί: σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το Reuters στις 21 Σεπτεμβρίου, μόλις 17 εμπορικά πλοία βασικών εμπορευμάτων πέρασαν από το στενό μέσα στο Σαββατοκύριακο, έναντι 37 μία εβδομάδα νωρίτερα και περίπου 125 ημερησίως πριν από τον πόλεμο.
Αυτό είναι ίσως το πιο απτό μέτρο της ισχύος που απέκτησε η γεωγραφία στον συγκεκριμένο πόλεμο.
Το Ιράν δεν χρειάζεται να καταλάβει μια ξένη πρωτεύουσα για να δημιουργήσει παγκόσμιο κόστος.
Αρκεί η αβεβαιότητα στο Hormuz.
Η γεωγραφία έγινε στρατηγικό όπλο
H Τεχεράνη έχει κατορθώσει να περάσει από τη θέση του «στόχου» στη θέση του συνομιλητή που επηρεάζει τους όρους της επόμενης ημέρας — από τις θαλάσσιες διαδρομές έως την επαναλειτουργία των στενών.
Η διατύπωση αυτή στηρίζεται σε ένα πραγματικό δεδομένο: το Hormuz έχει καταστεί τόσο κρίσιμο ώστε ακόμη και εναλλακτικές μέθοδοι εξαγωγής πετρελαίου, όπως οι μεταφορές φορτίων από πλοίο σε πλοίο, χρησιμοποιούνται πλέον για να παρακαμφθεί μέρος του κινδύνου.
Το κόστος αυτών των λύσεων είναι τεράστιο.
Οι ναύλοι έχουν εκτιναχθεί και η ενεργειακή εφοδιαστική αλυσίδα έχει γίνει πολύ ακριβότερη και πιο εύθραυστη.
Ο πόλεμος μεταφέρεται στο αμερικανικό ταμείο
Υπάρχει και ένα δεύτερο πεδίο στο οποίο η Τεχεράνη μπορεί να δείχνει προς μετρήσιμα αποτελέσματα: το κόστος για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις 15 Σεπτεμβρίου, το ανεξάρτητο Congressional Budget Office υπολόγισε ότι οι αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν είχαν κοστίσει περίπου 38 δισ. δολάρια μέχρι την 1η Αυγούστου.
Το ποσό περιλαμβάνει πυρομαχικά, απώλειες υλικού, επιχειρησιακές δαπάνες, καύσιμα και πρόσθετες πτήσεις.
Ακόμη σημαντικότερη είναι η προειδοποίηση για τα αποθέματα των όπλων, τα οποία μειώνονται επικίνδυνα.
Το CBO σημειώνει ότι η μεγάλη κατανάλωση αναχαιτιστικών πυραύλων αεράμυνας αφήνει τις ΗΠΑ με μειωμένες ποσότητες για αρκετά χρόνια και ότι ένα τέτοιο έλλειμμα θα γινόταν ιδιαίτερα σοβαρό σε ενδεχόμενη σύγκρουση με αντίπαλο που διαθέτει μεγάλο αριθμό βαλλιστικών και πυραύλων cruise.
Αυτό ακριβώς είναι το είδος πολέμου φθοράς που επιδιώκει να αναδείξει η Τεχεράνη.
Όχι απαραίτητα να καταστρέψει τον αντίπαλο.
Να κάνει κάθε επόμενο βήμα του ακριβότερο.
Το Ιράν δεν χρειάζεται να «νικήσει» με τον κλασικό τρόπο
Εδώ βρίσκεται και η ουσία της ιρανικής στρατηγικής αφήγησης.
Η στρατιωτική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών σε αεροπορική ισχύ, τεχνολογία και συνολικούς πόρους δεν εξαφανίστηκε.
Το Ιράν όμως επιχειρεί να μεταφέρει τον πόλεμο σε πεδία όπου η διαφορά αυτή έχει μικρότερη σημασία: στα στρατηγικά περάσματα, στα πυραυλικά αποθέματα, στο κόστος ενέργειας, στις ασφαλίσεις, στις θαλάσσιες μεταφορές και στη διάρκεια της σύγκρουσης.
Κάθε μήνας που περνά χωρίς στρατηγική κατάρρευση της Τεχεράνης ενισχύει το βασικό επιχείρημά της: ότι η αμερικανική ισχύς μπορεί να πλήξει, αλλά δεν μπορεί εύκολα να επιβάλει την τελική πολιτική διευθέτηση.
Αυτό δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με «απόλυτη κυριαρχία» του Ιράν.
Σημαίνει όμως ότι η Τεχεράνη έχει κατορθώσει να δημιουργήσει ένα πεδίο στο οποίο ακόμη και η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου πληρώνει βαρύ τίμημα για να συνεχίσει.
Η παγίδα των δύο στενών
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σύνθετη στην άλλη πλευρά της Αραβικής Χερσονήσου.
Το Bab el-Mandeb έχει επίσης μετατραπεί σε εστία αστάθειας.
Οι Houthis έχουν εντείνει τις επιθέσεις και οι εξελίξεις στην Υεμένη ασκούν πρόσθετη πίεση στις θαλάσσιες μεταφορές και στις χώρες του Κόλπου.
Για το Ιράν, αυτή η γεωγραφική σύμπτωση είναι στρατηγικά πολύτιμη.
Όταν πιέζεται το Hormuz, οι εναλλακτικές διαδρομές αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.
Όταν πιέζεται ταυτόχρονα και η Ερυθρά Θάλασσα, η εξίσωση γίνεται πολύ δυσκολότερη.
Η Τεχεράνη δεν ελέγχει όλες αυτές τις μεταβλητές.
Ωστόσο, βρίσκεται στο κέντρο ενός περιφερειακού πλέγματος στο οποίο κάθε νέα κλιμάκωση μπορεί να μεταφερθεί ταχύτατα από το στρατιωτικό πεδίο στην ενέργεια, τη ναυσιπλοΐα και την παγκόσμια οικονομία.
Και τώρα η Τεχεράνη δείχνει προς το εσωτερικό
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση της μαζικής κινητοποίησης.
Η Basij δεν είναι απλώς αμυντικός μηχανισμός.
Έχει ιστορικά χρησιμοποιηθεί και για την εσωτερική ασφάλεια και την καταστολή αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων.
Γι' αυτό και η δημιουργία εκατοντάδων ή χιλιάδων νέων οργανωμένων μονάδων μπορεί να εξυπηρετεί ταυτόχρονα δύο ανάγκες: άμυνα απέναντι σε εξωτερική επίθεση και έλεγχο του εσωτερικού σε μια περίοδο οικονομικής πίεσης και κοινωνικής αναταραχής.
Το ίδιο το υλικό της Janfada συνδέει τη στρατιωτική κινητοποίηση με την κοινωνική αντοχή, την εξοικονόμηση ενέργειας και την υποστήριξη του κράτους.
Με άλλα λόγια, η Τεχεράνη προετοιμάζεται όχι μόνο για τον πύραυλο που μπορεί να έρθει απ' έξω, αλλά και για τους κραδασμούς που θα προκαλέσει στο εσωτερικό.
Το πιο ανησυχητικό μήνυμα είναι αυτό που δεν έχει ακόμη ειπωθεί
Τα πανό στους δρόμους, τα όπλα, οι εθελοντές, η Basij, η πίεση στο Hormuz και οι προειδοποιήσεις των Φρουρών της Επανάστασης δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει ήδη ένα συγκεκριμένο, μυστικό σχέδιο μεγάλης επίθεσης.
Δείχνουν όμως οργανωμένη προσπάθεια να δημιουργηθεί ακριβώς αυτή η αβεβαιότητα.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο στοιχείο της σημερινής ιρανικής στρατηγικής.
Η Τεχεράνη θέλει κάθε στρατιωτικό επιτελείο που εξετάζει ένα νέο πλήγμα να αναγκάζεται να υπολογίσει όχι μόνο πόσους στόχους μπορεί να καταστρέψει την πρώτη νύχτα, αλλά τι θα συμβεί τη δεύτερη εβδομάδα, τον δεύτερο μήνα και τον έβδομο μήνα.
Πόσα αναχαιτιστικά θα χρειαστούν.
Τι θα γίνει στο Hormuz.
Τι θα γίνει στο Bab el-Mandab.
Πόσο θα κοστίσει το πετρέλαιο.
Πόσα αμερικανικά δισεκατομμύρια θα απαιτηθούν ακόμη.
Και πόσοι Ιρανοί θα είναι έτοιμοι να μπουν σε έναν μηχανισμό άμυνας που δεν περιορίζεται πλέον στις ένοπλες δυνάμεις.
Η μάχη για την «κυριαρχία»
Η Τεχεράνη παρουσιάζει αυτή την πραγματικότητα ως απόδειξη ότι έχει αντιστρέψει τους όρους του πολέμου και ότι πλέον εκείνη υπαγορεύει μέρος της περιφερειακής εξίσωσης.
Αυτό παραμένει πολιτική και στρατηγική ερμηνεία, όχι τετελεσμένο αποτέλεσμα.
Το αδιαμφισβήτητο όμως είναι διαφορετικό: έπειτα από μήνες σύγκρουσης, το Ιράν παραμένει ικανό να επηρεάζει κρίσιμες θαλάσσιες οδούς, να επιβάλλει υψηλό κόστος στην αμερικανική πολεμική μηχανή και ταυτόχρονα να οργανώνει μια νέα, μαζική δομή κινητοποίησης στο εσωτερικό του.
Και γι' αυτό η εικόνα των πανό στην Τεχεράνη έχει μεγαλύτερη σημασία από μια απλή επικοινωνιακή εκστρατεία.
«Ξέρετε πώς να το χρησιμοποιείτε;»
Η ερώτηση απευθύνεται στους Ιρανούς.
Το μήνυμα όμως προορίζεται κυρίως για την Ουάσιγκτον.
Αν υπάρξει επόμενη επίθεση, η Τεχεράνη θέλει να έχει ήδη εμφυτεύσει μία σκέψη στο μυαλό του αντιπάλου της: ότι αυτή τη φορά η απάντηση μπορεί να μην περιοριστεί ούτε σε ένα μέτωπο ούτε σε μία νύχτα.
H προειδοποίηση των Φρουρών της Επανάστασης
Αυτή άλλωστε ήταν και η τελευταία προειδοποίηση των Φρουρών της Επανάστασης προς τις ΗΠΑ.
Συγκεκριμένα, διεμήνυσαν ότι σε περίπτωση που επιτεθούν ξανά στο Ιράν, τότε τους περιμένει μια μεγάλη έκπληξη καθώς είναι έτοιμα νέα όπλα αλλά και νέοι στόχοι…
Ο Hossein Mohebi, εκπρόσωπος των Φρουρών, αφού υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ έχουν εξευτελιστεί, τόνισε ότι αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ, παρά το ότι διαθέτουν τη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη στον κόσμο και έχουν παρουσιάσει την προστασία της ενεργειακής ροής και της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας ως βασικό λόγο της παρουσίας τους στην περιοχή, δεν κατάφεραν να ανοίξουν εκ νέου τα Στενά.
«Η Αμερική δεν μπόρεσε να ανοίξει τα Στενά του Hormuz.
Έφερε στην περιοχή όλα τα διαθέσιμα μέσα της και δεν τα κατάφερε.
Αυτό αποτελεί ήττα», ανέφερε.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον απέτυχε και στον στόχο που η ίδια είχε θέσει για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.
«Η χώρα που υποτίθεται ότι ερχόταν να εξασφαλίσει την ασφάλεια, τελικά έγινε παράγοντας ανασφάλειας», δήλωσε.
Σύμφωνα με τον ίδιο, πριν από την έναρξη των αμερικανικών επιθέσεων τα Στενά ήταν ανοικτά, ενώ η διακοπή της ναυσιπλοΐας επήλθε μετά την επίθεση των ΗΠΑ.
Έτοιμοι για πόλεμο
Στο σημερινό φύλλο της ιρανικής εφημερίδας Etemad, ο Mehdi Beakogli γράφει για την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών.
Όπως αναφέρει, οι αμερικανικές πρεσβείες στο Abu Dhabi, το Κατάρ, την Ιορδανία, τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ κ.ά., με έκτακτη προειδοποίηση ασφαλείας, κάλεσαν επισήμως όλους τους Αμερικανούς πολίτες όχι μόνο να επανεξετάσουν και να αποφεύγουν τα ταξίδια τους σε ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Δυτικής Ασίας, αλλά και να βρίσκονται σε επιφυλακή για τις άμεσες συνέπειες πιθανών ακυρώσεων πτήσεων, κλεισίματος του εναέριου χώρου και αιφνιδιαστικών επιθέσεων σε εγκαταστάσεις υποδομών, συμπεριλαμβανομένων αεροδρομίων στη Σαουδική Αραβία και σε άλλες χώρες.
Η προειδοποίηση υπερβαίνει τα συνηθισμένα μέτρα, καθώς η Ουάσινγκτον υποστηρίζει ότι συμφέροντα, εταιρείες και διπλωματικές αποστολές που συνδέονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να αποτελέσουν στόχο αντιποίνων από φιλοϊρανικές δυνάμεις, ακόμη και εκτός της γεωγραφικής περιοχής της Μέσης Ανατολής.
Η αξιολόγηση της κατάστασης ασφαλείας επιβεβαιώνει ότι οι εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών για την αστάθεια της περιοχής έχουν επιδεινωθεί σημαντικά και ότι αντιμετωπίζουν πλέον ως σοβαρό τον κίνδυνο ασύμμετρης σύγκρουσης που θα μπορούσε να επηρεάσει στρατηγικά σημεία.
Tα 2 σενάρια
Η τρέχουσα κρίση στη Δυτική Ασία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συγκεκριμένα σενάρια: είτε η Ουάσινγκτον, υπό την αυξανόμενη πίεση που σχετίζεται με τα δεξαμενόπλοια καυσίμων, τις εντεινόμενες προειδοποιήσεις ασφαλείας και τον κίνδυνο αποτυχίας στις εκλογές του Νοεμβρίου, θα αποδεχθεί τις νέες περιφερειακές συνθήκες και, ικανοποιώντας τους επτά όρους του Ιράν, θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την αποκατάσταση της συνεννόησης του Ισλαμαμπάντ και το άνοιγμα των θαλάσσιων οδών διέλευσης, είτε, επιμένοντας σε μονομερείς πολιτικές, θα οδηγήσει το σημερινό αδιέξοδο σε ένα ανεξέλεγκτο επίπεδο έντασης, ενεργοποιώντας την επιλογή αποχώρησης του Ιράν από τη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων (NPT) και μιας άμεσης αντιπαράθεσης με τους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η επίσκεψη του Pezeshkian στα Ηνωμένα Έθνη και οι διπλωματικές κινήσεις των μεσολαβητών τις επόμενες ημέρες θα καθορίσουν εάν η φωνή της διπλωματικής λογικής θα υπερισχύσει των τυμπάνων του πολέμου ή εάν ο κόσμος θα πρέπει να προετοιμαστεί για μια πιο δαπανηρή και ασταθή τάξη πραγμάτων.
Η πρόβλεψη για αμερικανική επίθεση στο Ιράν
Ο Mohsen Rezaei, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, δήλωσε σε συνέντευξή του στο Al Jazeera ότι η Τεχεράνη βρίσκεται σε κατάσταση σοβαρής αμυντικής ετοιμότητας και ότι, εάν δεχθεί επίθεση, θα πλήξει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση αμερικανικές βάσεις και συμφέροντα στην περιοχή.
Το Ιράν είναι έτοιμο για έναν «καθοριστικό πόλεμο» και οι απειλές του Donald Trump, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν θα έχουν αποτέλεσμα.
Όπως ανέφερε, η Τεχεράνη γνωρίζει τις αδυναμίες του αμερικανικού στρατού και είναι πλέον περισσότερο προετοιμασμένη από ό,τι στο παρελθόν να αντιμετωπίσει αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές.
Πρόσθεσε επίσης ότι η αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το Μνημόνιο Κατανόησης άλλαξε τους υπολογισμούς της Τεχεράνης και ότι το Ιράν αποφάσισε να αλλάξει τη στρατηγική του απέναντι στην Ουάσινγκτον.
Θα έρθει Κόλαση
Ένα από τα σημαντικότερα σημεία των δηλώσεων του Rezaei αφορούσε τις εξελίξεις στη θάλασσα.
Όπως είπε, το Ιράν δοκίμασε πρόσφατα έναν πύραυλο κατά πλοίων κοντά σε αμερικανικό αεροπλανοφόρο, μια κίνηση που, εφόσον επιβεβαιωθεί, καταδεικνύει την αυξανόμενη σημασία του θαλάσσιου μετώπου στην αντιπαράθεση μεταξύ των δύο χωρών.
Παράλληλα με τις δηλώσεις του Rezaei, το κεντρικό αρχηγείο Khatam al-Anbia εξέδωσε επίσης αυστηρή προειδοποίηση.
Αναφερόμενο σε αυτό που χαρακτήρισε ως «πράσινο φως ορισμένων χωρών της περιοχής» προς Αμερικανούς αξιωματούχους για την επανάληψη ενεργειών κατά του Ιράν, το αρχηγείο δήλωσε ότι, σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης, οι βάσεις ανάπτυξης και τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή θα αποτελέσουν στόχο χωρίς περιορισμούς.
Η προειδοποίηση αυτή δεν αφορούσε μόνο την Ουάσινγκτον αλλά και τις χώρες που συνεχίζουν να ακολουθούν διπλή πολιτική όσον αφορά τις αμερικανικές ενέργειες κατά του Ιράν.
Όπως είπε, αυτές θα θεωρηθούν συνένοχες και δεν θα πρέπει να αναμένουν αυτοσυγκράτηση από τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις.
Η Μέση Ανατολή στο χείλος της αβύσσου
Στην Iranian Development, ο Tahmours Gilani έγραψε:
Αυτό που προκύπτει από τα δημοσιεύματα των διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων είναι ότι η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε μία από τις πιο κρίσιμες καμπές της ιστορίας της.
Η πρόωρη επιστροφή του Donald Trump από το Camp David στον Λευκό Οίκο μετά τις πυραυλικές επιθέσεις στο Ριάντ δείχνει ότι η Ουάσινγκτον αξιολογεί την κατάσταση ως «κρίση».
Ο Trump βρίσκεται, από τη μία πλευρά, αντιμέτωπος με πιέσεις από τους Άραβες συμμάχους του - τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ - οι οποίοι ανησυχούν για το ενδεχόμενο να στοχοποιηθούν οι πετρελαϊκές και οι εγκαταστάσεις φυσικού αερίου τους, και, από την άλλη πλευρά, με πιέσεις από Ισραηλινούς σκληροπυρηνικούς που επιθυμούν να ολοκληρωθούν οι επιχειρήσεις στα βόρεια και κεντρικά μέτωπα.
Το γεγονός είναι ότι η απειλή ενός «μεγάλου γεγονότος» θα μπορούσε να αποτελεί την τελευταία κίνηση του Trump στο πλαίσιο της διπλωματίας του εξαναγκασμού.
Όπως έχουν προειδοποιήσει αναλυτές του Foreign Policy, η έναρξη ενός πολέμου μπορεί να βρίσκεται στα χέρια των Ηνωμένων Πολιτειών, όμως ο τερματισμός του δεν θα βρίσκεται κατ’ ανάγκη υπό τον έλεγχο της Ουάσινγκτον.
Βασιζόμενο στο «τέλος της αυτοσυγκράτησης» και ενεργοποιώντας τη διπλωματία στο πεδίο, το Ιράν έχει καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια θα μπορούσε να μετατραπεί σε παρατεταμένη σύγκρουση, με απρόβλεπτο κόστος για την παγκόσμια οικονομία.
Τις επόμενες ημέρες, η συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και οι συναντήσεις του Trump με τους ηγέτες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου θα καθορίσουν εάν ο κόσμος θα γίνει μάρτυρας μιας «μεγάλης συμφωνίας» ή εάν η Μέση Ανατολή θα βυθιστεί στις φλόγες ενός «μεγάλης κλίμακας στρατιωτικού γεγονότος».
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών